ความผูกและความเคยชิน ต่างกันมั้ย ?

                        ใครที่ผูกนาฬิกาบ่อยๆ จนติด

                        คงจะรู้สึกได้ในวันที่นาฬิกาหายไปจากข้อมือ
                        ฉันเองก็เป็นคนที่ผูกนาฬิกามาตลอด
                        หากวันไหนลืมจะรู้สึกว่าบางอย่างมันหายไป
                        มันว่างๆ และขัดเขินทุกครั้งที่ยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู 


                        เมื่อราวสองปีก่อนที่นาฬิกาเรือนโปรดของฉันพัง

                        ด้วยความไม่มีสติเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่นๆ
                        โชคร้ายที่มือไม่เป็นอะไร นาฬิกาต่างหากที่พินาศ – กระจกร้าว
                        ฉันถอดมันออกวางไว้ไม่ยอมเอาไปซ่อม
                        ด้วยว่ารู้สึกถึงภาพเก่าและวันเวลาที่เก็บอยู่ในนั้น
                        ฉันคิดโง่ๆ ว่าภาพเหล่านั้นจะตายไปพร้อมนาฬิกา
                        ฉันเลิกผูกนาฬิกา

                        และพบว่าตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อ-เก้ออยู่เป็นเวลานานพอดู

                        ความเคยชินเกิดขึ้น
                        เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำในระยะเวลานานพอควร
                        และยังคงความเคยชินอยู่
                        เมื่อสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นหายไปในระยะแรกๆ
                        จนเวลาผ่านไปนาน

                        ฉันจึงเริ่มชินกับการแอบมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือคนอื่น

                        เวลาผ่านไป พร้อมกับบาดแผลที่เริ่มเลือนหาย

                        ฉันตัดสินใจซ่อมนาฬิกา
                        นาฬิกาเรือนโปรดเรือนนั้นก็กลับมาอยู่บนข้อมือฉันได้เกือบอาทิตย์กว่าแล้ว
                        เมื่อมันกลับมาวันแรกๆ ฉันรู้สึกไม่คุ้น

                        จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่คุ้น

                        ฉันยังแอบมองนาฬิกาบนข้อมือคนอื่นอยู่เหมือนเดิม
                        ฉันรู้สึกเขินแกมขำทุกครั้งที่แอบมองข้อมือคนอื่น
                        ทั้งๆ ที่มีนาฬิกาอยู่บนข้อมือของตัวเอง

                        ฉันนึกถึงใครบางคนที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอๆ

                        ในบางช่วงที่เขาหายหน้าหายเสียงไป
                        ฉันรู้สึกขาดๆ แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้นๆ
                        ในบางครั้งฉันพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ในวันที่ไม่แข็งแรง

                        แต่ในบางครั้งฉันกลับรู้สึกพอใจ

                        กับการได้เดินคนเดียว-เดี่ยว-เดี่ยวในวันว่าง
                        หรือเป็นความผูกพัน หรือเป็นเพียงความเคยชิน

                        หัวใจฉันยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก
                        “คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อเราสูญเสียสิ่งนั้นไป”

                        ฉันมักได้ยินใครๆพูด
                        แต่ฉันกลับคิดว่าหากฉันยังมองไม่เห็น
                        ฉันน่าจะยอมเสียไปดีกว่าเพื่อให้ซึ้งถึงคุณค่านั้น

                        ฉันไม่อยากเอาเปรียบเขา

                        หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคยที่ไม่ใช่ความผูกพัน
                        ฉันไม่อยากโกหกตัวเอง
                        หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความไม่แน่ชัด
                        ฉันมีคำถามที่ยังขบไม่แตกกับคำว่า

                        ผูกพัน หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย

                        บางทีมันอาจจะเป็นการดี
                        หากฉันจะอยู่ห่างหรือตัดขาด
                        เพื่อให้รู้จักหัวใจของตัวเองมากขึ้น

                        กับใครบางคนที่ขาดหายไปจากชีวิต

                        อาจเป็นเหมือนนาฬิกาที่ขาดสาย
                        อาจรู้สึกแปลบๆ และมองหากับการหายไปในช่วงแรก
                        แต่ไม่นาน….คงจะชิน