หนึ่งปีที่ผ่านมา...... 

          เรา .. ใส่เสื้อเหลือง 
          เรา .. ใส่สายรัดข้อมือสีเหลือง 
          ... คนนับแสนไปนั่งรอเป็นชั่วโมงๆ หน้าพระที่นั่งอนันตสมาคม .. เพียงเพื่อจะได้เห็นพระพักตร์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเพียงไม่กี่นาที 
  
          วันนั้น ... 

          ในขณะที่ทั้งโลกเริ่มเสื่อมศรัทธาในระบบการปกครองโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข ..

เราได้แสดงให้โลกได้เห็นว่ามีประเทศเล็กๆ ประเทศหนึ่ง .. ที่คนทั้งชาติยังซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อราชวงศ์จักรีและพระมหากษัตริย์อันทรงเป็นที่รักยิ่งของคนไทย

          สิบสองปีที่ผ่านมา...... 

          พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระประชวรหนักด้วยโรคหัวใจ .. เพราะทรงงานหนักเกินไป 

          ในขณะเดียวกัน .. สมเด็จพระราชชนนีก็ทรงพระประชวรหนักอยู่ ณ โรงพยาบาลศิริราชเช่นกัน

          เรายังจำรูปในหนังสือพิมพ์ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินไปทรงเยี่ยมพระราชชนนีไม่กี่วันหลังจากการผ่าตัดใหญ่ถวาย

..พระหัตถ์ข้างหนึ่งกุมอยู่ที่พระอุระและในพระหัตถ์อีกข้างหนึ่งทรงถือม้วนแผนที่กรุงเทพฯ เพราะน้ำกำลังท่วมกรุงอยู่

          ยังจำกันได้ไหม ?

          34 ปีที่ผ่านมา..... 

          วันที่  14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 เป็นครั้งแรกในรัชกาลที่เกิดวิกฤติด้านการเมืองรุนแรงที่สุด วันนั้น .. นิสิตนักศึกษาและประชาชนนับหมื่นนับแสนเดินขบวนประท้วงรัฐบาล 

          เหตุการณ์ร้ายแรงยิ่งขึ้น ตำรวจทหารยิงประชาชน ในขณะที่นิสิตนักศึกษาก็เผาสถานที่ราชการ เกิดกลียุคทุกหย่อมหญ้า คนไทยฆ่าคนไทยด้วยกันเอง

          คืนนั้น สถานีโทรทัศน์ทุกช่องถ่ายทอดสดจากพระราชวังสวนจิตรลดา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชดำรัสกันคนไทยทุกคนว่า

 “ คนไทยจะฆ่าคนไทยด้วยกันไม่ได้ ทุกอย่างต้องสงบโดยฉับพลัน ” 
  
          และทุกอย่างก็สงบโดยฉับพลัน  

          ... หลังจากนั้นไม่นาน มีฝรั่งคนหนึ่งมาถามผมว่า “ เป็นไปได้อย่างไร ที่คนๆ เดียวจะมีอำนาจเหนือคนทั้งประเทศได้อย่างนั้น ?”

          ... ผมไม่ได้ตอบ .. แต่ตอนนั้นใจผมคิดถึงประโยคที่ มรว. คึกฤทธิ์ ปราโมชฯ ได้ให้สัมภาษณ์กับสถานีโทรทัศน์  BBC ว่าพระองค์ทรงเป็น 

 "SOUL OF THE NATION"   หรือ “ จิตวิญญาณของคนไทยทั้งชาติ ” 
  
          ยังจำกันได้ ไหม ?  

          แล้ววันนี้เรากำลังทำอะไรกันอยู่ ? 

          เรา.. สร้างค่านิยมผิดๆ ว่าคนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่มีเงินมากที่สุดเรา .. โกงทุกครั้งที่มีโอกาส 

          เรา .. เรียกร้องประชาธิปไตยโดยคิดถึงแต่ “ สิทธิ ” แต่ลืมคำว่า “ หน้าที่ ” 

          เรา .. กำลังฆ่ากันเองทุกวันในภาคใต้ 

          เรา .. สร้าง “ กฎหมู่ ” ให้เหนือ “ กฎหมาย ” 

          เรา .. เดินขบวนประท้วงในทุกอย่างที่เราไม่เห็นด้วย 

          เรา .. ก้าวร้าวต่อกัน เราแตกแยกกัน 

          .. และทั้งโลกกำลังจับตามองเราอยู่ 
          .. เราเคยหยุดคิดกันบ้างไหมว่า 
          พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของเรา .. จะทรงเสียพระทัยเพียงใด ? 

                              ......................................................

          80 ชันษาของพระองค์ท่าน 

          หากเปรียบกับคนธรรมดาก็สมควรที่จะได้พักเต็มที่ ได้รับการดูแลและระมัดระวังเป็นพิเศษ ไ

ม่สมควรที่จะตรากตรำทำงานหนัก หรือกระทบกระเทือนใจแต่อย่างใด

          แต่กลับเป็นว่า ในปีที่ครบ 80 ชันษาของพระองค์ ท่านยังต้องทรงงานอยู่ตลอดเวลา

ทั้งๆ ที่ทรงต้องอยู่ภายใต้การถวายการดูแลของคณะแพทย์ พระองค์ต้องรับทุกข์ของคนไทยทั้งชาติ

          ความสุขของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้ 

          .. ไม่ใช่จะประทับอยู่ในพระราชวังใหญ่โตสวยงาม แห่ล้อมด้วยข้าราชบริพาร

          หากแต่ความสุขของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้คือ 

          .. เมื่อประชาชนของพระองค์ท่านรักสามัคคีกัน .. รู้จักความพอเพียงและมีสติ .. เพียงเท่านี้เอง

          แล้ววันนี้เรากำลังทำอะไรกันอยู่ ?

          หรือนี่คือการแสดงความกตัญูกตเวทีต่อพระมหากษัตริย์ของเรา ? 

.............................................................................................................................................................................................