::                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              ::

 

     คืนวันที่ 1 ม.ค. 2551 หลังจากที่กลับบ้านเพื่อฉลองวันปีใหม่แล้ว เราก็ได้เดินทางกลับเข้าเมืองหลวงกัน

 

ในคืนวันนั้น เวลา 21.30 น.  กะจะนอนบนรถทัวร์ให้เต็มอิ่มเพื่อที่วันรุ่งขึ้นเมื่อถึงกรุงเทพฯ  จะได้ไปทำงานด้วยความสดชื่น 

 

 แต่คืนวันเดี่ยวกันนี้ เป็นคืนที่รู้สึกว่าหนาวที่สุดคืนหนึ่งก็ว่าได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ยิ่งดึกก็ยิ่งหนาว ไม่ใช่หนาวเพราะแอร์บนรถทัวร์

 

แต่มันรู้สึกหนาวใจ กะจะนอนหลับให้สบายก็ต้องหลับๆ ตื่นๆ มันหวิวๆ ยังไงบอกไม่ถูก แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย คิดแค่ขอให้คนขับรถขับดีดีระมัดระวังเป็นพอ

 

จนกระทังเมื่อรถถึงสถานีขนส่งหมอชิตใหม่รุ่งเช้าวันที่ 2 ม.ค. 2551เมื่อเวลาประมาณ ตี 5 ครึ่ง เรากับน้อง ก็หาทางที่จะกลับห้องพัก

 

แต่รุ่งเช้าวันนั้น อะไรๆ มันดูไม่ได้ดั่งใจไปหมด รถ taxi ไม่มีเข้ามารอรับผู้โดยสารสักคัน รอแล้วรอเล่าก็ไม่มี (คนเยอะด้วยแหละ แย่งกันขึ้นยังกะของมีค่าซะ)

 

ในที่สุดก็ชวนกันไปขึ้นรถเมย์ เดินลากกระเป๋าหนักๆ 2 ใบไปที่ท่าขึ้นรถเมย์

 

ไปถึงรถสายที่เราจะขึ้นก็เข้ามาพอดีจึงได้ขึ้นไปนั่ง แล้วก็ฟังวิทยุที่ทางพนักงานขับรถเปิดไว้ให้ฟังฟังไปเรื่อยๆ ก็เข้าสู่ช่วงข่าวภาคเช้า (คงประมาณ 6 โมงเช้าแล้วหล่ะ)

 

ข่าวร้ายแรงที่ได้ยิน เป็นข่าว ประกาศจากสำนังพระราชวัง ในใจเราคิดว่าคงเป็นข่าวอาการประชวรของพระพี่นาง ที่ทางสำนักพระราชวังมีประกาศออกมาทุกๆ วัน

 

แต่ก็เอ๊ะใจว่าทำไมถึงได้มีประกาศแต่เช้าตรู แต่ข่าวประกาศกลับกลายเป็นข่าวที่คนไทยทั้งชาติ ไม่อยากที่จะได้รับฟังเลย...

 

...............................................................................................................................

 

ประกาศสำนังพระราชวัง เรื่องสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ สิ้นพระชนม์
       
       สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ได้เสด็จประทับรักษาพระอาการประชวร ณ อาคารเฉลิมพระเกียรติ

โรงพยาบาลศิริราช ตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2550 ตามที่สำนักพระราชวังได้แถลงให้ทราบเป็นระยะแล้วนั้น
       
       แม้คณะแพทย์ได้ถวายการรักษาอย่างใกล้ชิดจนสุดความสามารถ พระอาการประชวรได้ทรุดลงตามลำดับ

และสิ้นพระชนม์เมื่อเวลา 02.54 น. วันที่ 2 มกราคม 2551 รวมพระชันษา 84 ปี
       
       พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้สำนักพระราชวังจัดการพระศพ

ถวายพระเกียรติสูงสุดตามราชประเพณี ประดิษฐานพระศพ ณ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท ในพระบรมมหาราชวัง
       
       ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้พระบรมวงศานุวงศ์ และข้าทูลละอองธุลีพระบาทในราชสำนักไว้ทุกข์ถวายมีกำหนด 100 วัน ตั้งแต่วันสิ้นพระชนม์เป็นต้นไป
      อนึ่ง ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ประชาชนเข้าถวายน้ำสรงพระศพหน้าพระฉายาลักษณ์

ซึ่งประดิษฐาน ณ ศาลาสหทัยสมาคม ในพระบรมมหาราชวัง ตั้งแต่เวลา 13.00-16.00 น. วันพุธที่ 2 ม.ค.2551
       
       สำนักพระราชวัง
       
       2 มกราคม พุทธศักราช 2551

 

........................................................................................................................................

 

เช้าวันนั้นจะเป็นเช้าที่ไม่สามารถลืมได้ไปตลอดชีวิตของเรา เป็นเช้าที่เศร้าใจที่สุด แม้อากาศจะหนาวเย็นแค่ไหน ก็ไม่เท่าข้างในใจที่รู้สึกหนาวเหน็บยิ่งกว่า

 

แล้วก็นั่งเงียบไปตลอดทาง ไม่กล้าที่จะร้องไห้ออกมา นั่นสิ ทำไมถึงไม่กล้าที่จะร้องไห้ออกมา แต่เมื่อกลับถึงห้องตอนอาบน้ำเปลี่ยนชุด

 

ก็ร้องเงียบๆ คนเดียว แล้วก็ทำใจยอมรับว่า พระองค์ทรงสิ้นพระชนแล้วจริงๆ ไม่ใช่ฝัน แล้วต่อแต่นี้ไป จะเป็นอย่างไร คนที่เราคิดถึงมากที่สุด

 

คือ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระองค์จะทรงเป็นอย่างไร เราซึ่งเป็นประชาชนของพระองค์ยังรู้สึกเศร้าขนาดนี้

 

แล้วพระองค์หล่ะ จะทรงเศร้าพระทัยขนาดไหน เพราะทั้งสองพระองค์เท่าที่รู้ทรงเป็นพี่น้องที่รักกันสนิทกันมาก 

 

และก็ได้แต่ภาวนาให้พระองค์ทรงเข็มแข็ง...ขอให้ดวงพระวิญญาณของ สมเด็จพระพี่นางฯ ทรงช่วยคุ้มครอง พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

 

รวมทั้งพระสยามเทวาธิราช เราทำได้เท่านี้ ณ เวลานั้น

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

 

                                                                                                                        ...เชิญเสด็จสู่สถานวิมานฟ้า...

 

                                                                                       พระจากฟ้าเสด็จมายังพื้นโลก                    ดับวิปโยคร้อนรนชนประสงค์

                                                                             ราชขัติยนารีจักรีวงศ์                                           เจริญพระองค์งามยิ่งพระจริยา   

                                                                             บัดนี้พระเสด็จคืนสู่แดนสรวง                               ครรไล่ล่วงแดนดาวดึงส์ไตรตรึงสา

                                                                             ทั้งแผ่นดินเทวษท้นพ้นพรรณนา                          ชาวประชาจะหม่นเศร้าเหงาเงียบงัน

                                                                             เชิญเสด็จสู่สถานวิมานฟ้า                                    ขอพระสู่มรรคาแดนสวรรค์

                                                                             เสวยสุขศรีพิมานกาญจนพรรณ                             พระสถิตสรวงนั้นนิรันดร์เทอญ..

 

 

                                                                                                                                                                                          จาก...www.hrh84yrs.org

 

 

 

 

                                           

::                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             ::